မေဃိယဇာတ် (Meghiya Jataka)

မေဃိယဇာတ်

ရှေးရှေးအခါက မေဃိယအမည်ရှိသော ရဟန်းတစ်ပါးရှိ၏။ သူသည် မဒ္ဒကပြည်၌ ဘုရားရှင်၏ တပည့်အဖြစ် သီတင်းသုံး၏။ မေဃိယရဟန်းသည် အလွန်တရားကို ကြည်ညို၏။ သို့သော် သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရာ၌ အားနည်း၏။

တစ်နေ့သောအခါ မေဃိယရဟန်းသည် ဘုရားရှင်ထံသို့ သွား၏။ သူသည် “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် တရားကို အလွန်ကြည်ညိုပါ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို ကျွန်ုပ်ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ခက်ခဲပါ၏။ ကျွန်ုပ်သည် တောသို့ သွား၍ တရားကို ကျင့်သုံးလိုပါ၏” ဟု တောင်းပန်၏။

ဘုရားရှင်သည် မေဃိယရဟန်းကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ ထို့နောက် “အိုမေဃိယ၊ သင့်၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲပါက တောသို့ သွား၍ တရားကို ကျင့်သုံးပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

မေဃိယရဟန်းသည် ဘုရားရှင်၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူ၍ တောသို့ သွား၏။ သူသည် အထီးတည်း တရားကို ကျင့်သုံး၏။ နေ့တိုင်း ညတိုင်း သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစား၏။

သို့သော် တော၌ အထီးတည်း သီတင်းသုံးနေရသောအခါ မေဃိယရဟန်း၏ စိတ်သည် ဆင်းရဲလာ၏။ သူသည် တော၌ အထီးတည်း သီတင်းသုံးနေရခြင်းကို ပင်ပန်း၏။ သူသည် မြို့သို့ ပြန်သွား၍ လူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းလိုစိတ် ဖြစ်လာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားရှင်သည် မေဃိယရဟန်း၏ အခြေအနေကို သိတော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် တောသို့ ကြွတော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် မေဃိယရဟန်းကို တွေ့၏။

ဘုရားရှင်သည် မေဃိယရဟန်းကို မေး၏။ “အိုမေဃိယ၊ အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲလျက် ရှိသနည်း။ တော၌ ပင်ပန်းနေသလော”

မေဃိယရဟန်းက ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲပါ၏။ ကျွန်ုပ်သည် တော၌ အထီးတည်း သီတင်းသုံးနေရခြင်းကို ပင်ပန်း၏။ ကျွန်ုပ်သည် မြို့သို့ ပြန်သွား၍ လူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းလိုစိတ် ဖြစ်လာပါ၏”

ဘုရားရှင်သည် မေဃိယရဟန်းကို မိန့်တော်မူ၏။ “အိုမေဃိယ၊ တရားကို ကျင့်သုံးရာ၌ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီး၏။ တော၌ အထီးတည်း သီတင်းသုံးနေရခြင်းသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အခွင့်ကောင်း ဖြစ်၏။ လူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းသည် စိတ်ကို ဆင်းရဲစေ၏”

ဘုရားရှင်သည် မေဃိယရဟန်းအား “မေဃအိပ်မက်” ဟူသော ဥပမာကို ဟောကြားတော်မူ၏။ “မေဃသည် မိုးကို ဆိုလို၏။ မေဃသည် မိုးရွာသွန်းသောအခါ မြေပေါ်သို့ ကျ၏။ မြေပေါ်သို့ ကျသော မေဃသည် အမှုကင်း၏။ အမှုကင်းသော မေဃသည် လွတ်လပ်၏။”

ဘုရားရှင်သည် ဆက်လက်၍ မိန့်တော်မူ၏။ “အလားတူပင်၊ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကိလေသာတို့ကို စွန့်လွှတ်၍ တရားကို ကျင့်သုံးပါမူ သူသည် လွတ်လပ်၏။ ကိလေသာတို့ကို မစွန့်လွှတ်ပါက သူသည် ဆင်းရဲ၏”

မေဃိယရဟန်းသည် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို ကြားသောအခါ သူ၏ စိတ်သည် ပို၍ ကြည်လင်လာ၏။ သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မေဃိယရဟန်းသည် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာခံပြီးနောက် တောသို့ ပြန်သွား၏။ သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစား၏။ သူသည် ကိလေသာတို့ကို စွန့်လွှတ်၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ မေဃိယရဟန်းသည် အလွန်တရားကို ကြည်ညိုသော ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်လာ၏။ သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရာ၌ အောင်မြင်၏။ သူသည် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်၏။

ဤဇာတ်တော်မှ သင်ခန်းစာမှာ - တရားကို ကျင့်သုံးရာ၌ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီး၏။ ကိလေသာတို့ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် လွတ်လပ်ခြင်းကို ပေးစွမ်း၏။